Baol ng damdamin

Walang tinta ang aking panulat upang iguhit o italaytay man lamang ang aking nasasaloob.
Ako'y lubhang naguguluhan sa laman nang aking isipang pagod sa dula ng pangarap.
Nalilito at nababagot sa bagal ng aninong gumagabay sa aking pagngiti.
Minsan sa isang araw umaalpas ang ulirat at panaka naka'y naglalaro ng pag ibig.

Ganti ko'y may dusang sasapol sa ginuhit kung walang tinta.
Lulusaw ang aking luha sa bawat tibok ng isipang may sariling tanghalan.
Lilitaw ang lunas sa aninong may dalang pagsibol at paglikha,
Mananatili akong malaya sa pinaka masayang damdamin at muliy iibig.